Schuldsaneringsverzoek

Ik was zo boud om te stellen dat hij akkoord zou gaan omdat het verzoek voldeed aan alle wettelijke en overige vereisten.

Nu had ik het per fax verzonden en niet per brief. Tegenwoordig behandelt de fiscus zoiets alleen als het per brief binnenkomt.

Ondertussen, zo betoogde ik, heeft nog maar pas een rechter geoordeeld dat als bij de Belastingdienst een uitzendkracht de telefoon opneemt en niet correct antwoord dat daar rechten aan ontleend kunnen worden. Let op, dit is niet een herhaling van de complete uitspraak. En ten slotte had ik contact op dat moment.

Ondertussen ben ik niet te beroerd om het verzoek alsnog even te sturen en was hij niet te beroerd alvast antwoord te formuleren. Dat heb ik dan maandag.

En ook vandaag doe ik nog een tweetal faxen de deur uit aan een tweetal ontvangers omtrent twee andere ondernemingen. Die ontvangen de faxen wel. Die heb ik al meerdere faxen verzonden.

Het is dan ook een onduidelijke situatie. De vorige staatssecretaris had met een pennenstreek de telefoon en de fax bij de fiscus buiten gebruik gesteld.

 

En, zo hebben we van de Tweede Kamer  begrepen, de belastingtelefoon bevalt niet zo. Veel klachten. Tja, een organisatie van 5000 mensen. En alle telefoons en faxen afgeschaft. Ineens. Ongehoord toch? E-mail hadden ze nog helemaal niet. Dus de gouden flop of zo van de consumentenbond.

Nu stroomt water naar beneden. Als belastingadviseur weet je daar je weg wel in te vinden.

Dus als een klant een belastingachterstand dreigde te krijgen riep ik altijd: “Niets doen want de deurwaarder komt vanzelf”.  Die kun je dan weer het mobiele nummer vragen van de deurwaarder en ik kon dan weer bellen om het doorkiesnummer van zijn baas, de ontvanger, te vragen. Een paar weken werk en wachten dus, maar dan had je wat. Het felbegeerde telefoonnummer.

En best mogelijk dat die ontvanger nog een privé-fax of zo in de vensterbank had staan. Dus al vrij snel was het business as usual. Althans de communicatie eromheen. Immers voor het gemak had de staatsecretaris ook maar zijn instructies, de z.g. leidraad, nota bene een stuk met een zekere rechtskracht, voor de ondernemingen in de prullenbak gegooid.

Op goed moment hoorde ik van een collega dat ze in Amsterdam gingen vergaderen. Dus ik de volgende ochtend naar Amsterdam. Ze hadden de hele of halve nacht, dat weet ik niet meer, doorvergaderd. Ze hadden besloten dat er niets meer kon. Punt.

 

Ik kon samen met de ontvanger uitrekenen dat er dus 5000 openbare verkopen binnenkort in Amsterdam zouden plaatsvinden. Hoeveel het er echt waren weet ik niet want daar hadden ze natuurlijk lang niet genoeg personeel voor.

Ik loop het gebouw uit en bel een landelijk dagblad en meld dat de fiscus voornemens was om ondernemend Amsterdam bijna uit te roeien. Dat resulteerde via een telefonisch interview de volgende dag een bericht op in de financiële pagina. Op Kamervragen daarna deelde de staatsecretaris mee dat de soep niet zo heet gegeten zou worden. Elke ondernemer kon eenvoudig een bankgarantie stellen.

De man zou niet geweten hebben dat geen bank een bankgarantie stelt voor een onderneming met teveel bankschulden? 

 

Maar goed, zo gaat er in Den Haag wel vaker iets mis. Zoals in 2005 denk ik het op zich juiste besluit om de fiscus in het vervolg de premies te laten innen samen met de loonbelasting. Men zal niet hebben kunnen vermoeden wat de consequenties zouden zijn.

UWV Gak, buiten spel gezet vroeg voor alle nog openstaande posten uit 2004 het faillissement aan. Ik kwam wekelijks op arrondissement rechtbanken voor faillissementszittingen. Elke grote stad heeft zo haar eigen dag. Dus het begint in Haarlem op maandag en dan Amsterdam op dinsdag etc..

Per dag dat ik daar was, waren er zeker 10 oproepen van het UWV Gak. Gelukkig kregen de rechters dat op goed moment in de gaten. Dus gaven ze wel eens wat ruimte. Maar de meeste beduusde ondernemers zag je de zaal ingaan nadat de bode had omgeroepen, ‘’UWV GAK tegen XXXX’’, en dan kwamen ze er vijf of tien minuten later helemaal beduusd en ontgoocheld en ongetwijfeld ook geruïneerd er weer uit.

Dat was het beroemde jaar van 8800 faillissementen in plaats van normaal ongeveer 3000. Zouden al die Tweede Kamerleden zich dat ooit hebben gerealiseerd?  

Ik denk dat de regeringspartijen gewoon hebben gedacht dat een goed beleid werd gevoerd toen het aantal afnam. 

Gelukkig is het tegenwoordig weer gewoon. OK, iets strenger. Maar wel gewoon.

 

Ik had vandaag dus een tweetal faxen verzonden aan de fiscus. Allebei nogal ongebruikelijk. Twee ondernemers, niet met elkaar van doen hebbend, behoudens dat ze allebei cliënt bij mij zijn, gingen stoppen.

De ene wilde emigreren. De ander, was hier juist naar toe gemigreerd en wilde terug naar Ierland. Bij beiden lag fiscaal beslag. Dus moest ik een voorstel doen om het beslag tegen nadere condities op te heffen. De details? Dat beschrijf ik nog wel eens.