Schuldsanering

R. belde. Hij kwam een jaar of wat geleden in problemen. Veel te hoge privéuitgaven.

Net terwijl de toenmalig staatssecretaris de leidraad invordering buiten werking had gesteld.

Dus ik naar de ontvanger. Die kende ik nog van en zaak lang geleden. Ik belde vooraf. ‘Hoe gaan we dat doen?” Ach, business as usual begreep ik. Kwam ik daar binnen en vernam ik dat alles wel even in enkele weken betaald diende te zijn. Haast geboden dus.

Dus bleef wettelijk alleen een kwijtingsregeling over. Dat kan volgens de invorderingsregels als het extern wordt gefinancierd. Vrouwlief ondertussen als baas privéfinanciën aangesteld. Privéopnamen zijn nu onder controle begreep ik van haar. Dus maar achter een nieuwe externe financiering aan.

Ondertussen had de fiscus beslag gelegd. Maar er waren goede huwelijkse voorwaarden. Met koude uitsluiting etc. Daar kon de fiscus niet omheen. En om de nieuwe leidraad invordering buiten spel te zetten heb ik maar een besloten vennootschap voor de man gekocht. Immers, als werknemer, in de eigen BV was hij weer gewoon particulier. De ontvanger kon de redenering wel volgen en accepteerde dat.
Natuurlijk maakt zo’n BV voor de overige schuldeisers niets uit. Daar ging het ook niet om.

De financiering moest van de gemeente komen. Dat kon nu wel, want alles was op orde. Maar dan moest natuurlijk eerst de schuldsanering gereed zijn. Op een goed moment vertelde ik de ambtenaar dat er aardig schot in zat. Hij zou wel 20.000,00 storten begreep ik. Ik riep nog grappend, "niet op de gewone rekening, maar op de stichting derdegelden (een rekening die ik gebruik voor financiële transacties voor cliënten), anders maak ik het op".

Maar nu ineens was er een staartje. Morgen maar even de deurwaarder bellen...

En een accountant uit het zuid westen van NL belde. Hij had een klant met problemen. Dus daar rij ik deze week meteen even naar toe. Misschien kan ik dat combineren met de curator van K.